باران

به قول دوستی کافی است کشوها یا زیر تخت خواب را بیرون بریزی تا دقایق تکه‌پاره را ببینی:

یادها و یادگارهایی که روزی برای حبسشان نمادی از آن را در گوشه خاطراتت نگهداری کرده ای و اکنون که به انها مینگری هزار هزار خاطره زیبا برایت زنده میشود. انگار زمان روزنه ای به گذشته برایت باز میکند تا سیر و کنی و لذت ببری. بخندی و بگریی.

اما همیشه آدمهای خاطره ساز دیروز به درد امروزت نمی خورند.
گاه آرزو میکنی هیچ گاه روبرویی دوباره رخ نمیداد.

قلبم فشرده شده و پراکنده گویی میکنم.

سلامی سوار پر مهربانی

دوباره سر و کله بارون پیدا شد. دوستان بارونی من میدونن که کاری منو از ادامه حضور در وبلاگ باز داشت.

اما وقتی برگشتم دیدم آدرسمو یکی دیگه گرفته.

اینبار هم مثل قبل اومدم که فقط و فقط از بارون بنویسم. از دلهای خوب و .....

به خونه بارونی من خوش اومدین

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
که هر چه بر سر ما میرود محبت اوست